Wyprawa motocyklem w Alpy

81 photos

Po solidnym i pysznym śniadaniu w hotelu ruszyłem w trasę punktualnie o 9:00. Początek w Austrii nie należał do najbardziej porywających – jazda autostradą bywa monotonna, a do tego doszły poranne remonty dróg i przelotny deszcz. Gdy pogoda się poprawiła, pojawiły się inne wyzwania: Boczny wiatr przy wyprzedzaniu: Przy prędkościach powyżej 130 km/h mocne podmuchy wiatru na odsłoniętych odcinkach autostrady wymagały pełnego skupienia i mocnego trzymania kierownicy. Ceny paliwa: Tankowanie przy samej autostradzie w Austrii potrafi niemile zaskoczyć – ceny paliwa są tam zauważalnie wyższe niż na stacjach w miasteczkach czy bocznych drogach. Przegrzany telefon: Wraz ze wzrostem temperatury iPhone zamontowany na kierownicy przegrzał się w słońcu i automatycznie ściemnił ekran do minimum. W pełnym słońcu ledwo widziałem mapę i wskazówki nawigacji – klasyczny problem motocyklowy w upalne dni. Kiedy wjechałem w głąb alpejskich dolin, widoki zaczęły dosłownie zwalać z nóg. Najtrudniejsze w tym wszystkim było… decydowanie, gdzie się zatrzymać na zdjęcia, bo za każdym zakrętem krajobraz wyglądał jak z pocztówki. Spotkanie z austriacką policją i legalne latanie dronem Tuż przed Zell am See trafiłem na patrol austriackiej policji. Zamiast unikać kontaktu, podszedłem i wprost zapytałem ich o możliwość polatania dronem w tym rejonie. Reakcja? Pełna kultura i zero problemów – dali zielone światło, więc bez stresu zrobiłem świetne ujęcia z powietrza tuż obok radiowozu.

201 photos

Wjazd na słynną Passo dello Stelvio poszedł technicznie bez problemu, ale warunki na trasie wymagają żelaznych nerwów i oczu dookoła głowy. W sezonie to prawdziwy poligon: Włoscy motocykliści: Pchają się bez pardonu na centymetry, wymijając i wpychając się bez kolejki nawet w momentach, gdy ruch jest chwilowo wstrzymany. Rowerzyści: Pokonują te mordercze podjazdy z minimalną prędkością, często jadąc środkiem pasa lub wężykiem, co na ciasnych agrafkach drastycznie utrudnia płynny manewr. Kierowcy samochodów: Najbardziej niebezpieczny element – nagminne gwałtowne hamowanie w samym szczycie ciasnego, ślepego zakrętu. Trzeba trzymać spory dystans i nie dać się zaskoczyć. Umbrail Pass i faworyt wyprawy: Passo Gavia Ze Stelvio odbiłem tuż obok na szwajcarską Umbrail Pass (najwyższa przełęcz drogowa w Szwajcarii), a stamtąd ruszyłem w stronę Passo Gavia. I to właśnie Gavia okazała się dla mnie numerem jeden całego wyjazdu! Droga jest węższa, bardziej surowa i wymagająca technicznie, ale ruch jest tu znacznie mniejszy niż na komercyjnym Stelvio. Widoki, otaczające lodowce, surowość skał i klimat wysokogórski są po prostu obłędne – według mnie krajobrazowo bije Stelvio na głowę. Następnie trasa poprowadziła przez Passo del Tonale i dalej w dół, ku malowniczym włoskim dolinom. Lago di Tovel / Santa Giustina: Piękne jezioro i ucieczka przed nawałnicą Po zjeździe z przełęczy minąłem przepiękne, turkusowe jezioro w dolinie. Miejsce wyglądało zjawiskowo i już wyciągałem drona z kufra, żeby nagrać kilka ujęć z powietrza, ale pogoda w górach bywa bezlitosna. Niebo błyskawicznie pociemniało, w dolinie zawiał porywisty wiatr i widać było, że idzie potężna burza. Sprzęt szybko wrócił do plecaka, a ja ruszyłem w dół w kierunku południowym, uciekając przed ulewą prosto nad Gardę.

137 photos

Wodospady Krimml: Dlaczego dla motocyklisty to kiepski pomysł? Z samego rana wymyśliłem, że warto zobaczyć słynne Wodospady Krimml (Krimmler Wasserfälle). W praktyce okazało się to kompletnym niewypałem logistycznym: Dodatkowe opłaty na każdym kroku: Mimo wykupionej winiety, za przejazd lokalnym odcinkiem trasy (droga alpejska Gerlos) trzeba było zapłacić dodatkowo ok. 4 €. Sam wjazd/wstęp na teren wodospadów to kolejne około 11 €. Brak czasu na trekking: Na miejscu okazało się, że podejście pod właściwe kaskady zajmuje około godziny marszu w jedną stronę. W pełnym stroju motocyklowym i przy ograniczonym czasie to po prostu nierealne. Błąd w planowaniu trasy: Wracając stamtąd, zorientowałem się, że Krimml leży tuż obok trasy na Großglockner – mogłem to bez problemu połączyć na początku wyjazdu, zamiast nadrabiać kilometry w drodze powrotnej. Szkoda czasu i zachodu. Hallstatt: Pocztówkowe miasteczko i paraliż parkingowy Kolejnym punktem na mapie było kultowe Hallstatt – słynne miasteczko z domkami przyklejonymi do stromej skały tuż nad brzegiem jeziora Hallstätter See. Wrażenia: Wizualnie robi świetne wrażenie, a zabudowa na tle wody wygląda zjawiskowo. Rzeczywistość: Tłumy turystów są nie do opisania. Panuje totalny paraliż – brak miejsc do zaparkowania nawet dla pojedynczego motocykla. Zrobiłem dosłownie kilka szybkich zdjęć z moto i trzeba było uciekać, bo zatrzymanie się na dłuższą chwilę graniczyło z cudem. Wolfgangsee: Prywatne brzegi, pomocny traktorzysta i ujęcia z drona Dalej skierowałem się nad malownicze jezioro Wolfgangsee. Tutaj czekało kolejne rozczarowanie – linia brzegowa jest niemal w całości sprywatyzowana (hotele, prywatne pomosty, zamknięte posesje) i niezwykle trudno znaleźć kawałek ogólnodostępnego brzegu, żeby podejść do wody.